Estas festotagoj tradicio en ŝia domo, kaj kiu mi estas por kontraŭi tradicion?
Marie trempas sian manon en la kruĉon, turnante la kapon flanken kaj fermante la okulojn – sendube por pruvi al mi, ke ne ekzistas eĉ la plej eta ŝanco trompi. Kio min koncernas, mi rigardas ŝiajn longajn, sveltajn kaj graciajn fingrojn fosi tra la paperrestaĵoj. Ŝi finfine eltiras unu, ĵetas al mi signifoplenan rigardon levante brovon, malfaldas la paperon kaj poste laŭte legas:
“Forniku. Senhalte. Kiel varmaj nutrioj.”
Ŝi tiam prenas min je la mano kaj kondukas min al la dormoĉambro, al tiu lito, kie ĉiuj manteloj estas elmetitaj, akompanate de aplaŭdo kaj entuziasmaj krioj de la kunvenintaj parencoj.
