Fragmento 88

Per telefono, Tania petas min veni kaj vidi ŝin. “Almenaŭ donu al mi ŝancon klarigi,” ŝi diras per trankvila voĉo. “Poste vi ĉiam povas decidi foriri.” Kelkajn horojn poste mi trovas ŝin sur la lito, kolapsinta en neprobabla pozicio. Ŝi tenas sian kapon, ĝemante. La lito estas ordigita kaj ekstere estas tute mallume. Mi ne havas alian elekton ol dedukti ŝiajn klarigojn el ĉi tiu sceno.