Ĉar mi konanta ŝin tro bone dum tro longa tempo, mi ne estas aparte surprizita trovi Ophelin en mia lito, masturbante. Por la ŝajno, mi tuj deturnas la rigardon kaj diras al ŝi:
Ho, pardonu, karulino, mi revenos kiam vi finos.
— Ne, restu, ŝi respondas. Mi provas ion malsaman ĉi-vespere. Rigardu, ĝi estas vere… io alia.
Ŝi levas la litkovrilojn kaj mi vidas malgrandan verdan ulo tordiĝtan, entombigitan ĝis la talio en ŝia vagino, rigardantan min per siaj globecaj okuloj.
— Bonan matenon, S-ro Gumby… Kia sento estas vadi tie interne?
— Se mi sufiĉe larĝe disvastigas miajn krurojn, mi povas marŝi tenante ĝin firme interne, ŝi diris, elirante el la lito.
Ŝi saltetas surloke, kvazaŭ por pruvi, ke ŝi pravas. Gumby ankoraŭ pendas en sia kaŝejo, kapaltere kaj aspektante mirstultiĝi.
— Honeste, mi neniam vidis ion similan – kaj mi estas abonanto de Télétoon Retro. Kion alian li povas fari?
— Gumby havas tre glatan haŭton, kun ĝuste sufiĉa frotado por igi lin adorinda. Mi estas tute kaptita; mi pensas, ke mi petos lin edziĝi kun mi: liaj karesoj rememorigas min pri tiuj de Staedtler-gumeto.
— Ĉu vi memoras la fojon, kiam ni iom amuziĝis per skrapgumo? La blankaj, tiuj sur la pintoj de la krajonoj, kaj poste la malglata, kiun vi uzas por forviŝi inkon…
— Jes. Sed ne la granda rozkolora, tiu, kiu diseriĝis en mia piĉo…
— Jes! Ĝi diseriĝis en pecetojn, kiuj miksiĝis kun viaj sekrecioj kaj blokiĝis inter miaj dentoj.
— Ŝajnas, ke tio ne estas problemo por nia kara Gumby, kiu ĉiam ŝajnas scii kiel trankvile agi en la plej komplikitaj situacioj…
— Ĉu vi kontraŭas, se mi manpremas lin por gratuli lin?
— kondiĉe ke vi donos al li firman, longan premon, tute bone.
