— Jen… farita. Kio nun?
— Kaj nun, vi rakontos al mi, ĝuste kiel vi promesis, ŝi diras, ridetante sub la nigra masko, kiu kovris ŝiajn okulojn. Mi volas, ke vi rakontu al mi hororan rakonton, kiel nur vi scias, rakonton pri nia najbarino Lucie. Ho! Jes… ĝuste tiel… via lango, ĝuste ĉi tie… Rakontu al mi, kiel Lucie ligus mian pugon dum horoj, ĝis mi petegus ŝin… Ho! Atendu, mi venas…
Ŝi arkiĝas, profunde enspirante, poste daŭrigas:
— Nu, vi promesis. Rakontu al mi, kiel ŝi karesus miajn mamojn… jen tiel, per viaj… kaj kiel mi pasigus miajn fingrojn tra ŝia longa hararo dum horoj, dum ŝi… sed… tiuj ne estas viaj haroj… kio diable?
Ŝi subite deprenas la maskon, palpebrumas kelkfoje, poste sursaltas kiam ŝi vidas sian najbarinon, kiu aspektas ravita, viŝante sian mentonon per la dorso de la mano.
“Pardonu,” mi diras, kviete elirante el la ĉambro. “Mi suferas pro terura manko de inspiro nuntempe.”
