Mi observas ŝin legantan la skarlatan kandern… la skarlatan kajeron. Post ĉirkaŭ dudek minutoj, ŝi diras al mi, kun konfuzita mieno:
— Mi preskaŭ neniam vidas vin skribi!
— Vi ankaŭ preskaŭ neniam vidas min onani; tio ne signifas, ke miaj manoj estas ĉiam super mia talio.
— Kiel vi faras tion? Ĉu vi kaŝiĝas en la necesejo? Ĉu vi atendas ĝis mi endormiĝas por elpreni vian notlibron el ĝia kaŝejo?
— Mi ne volus malŝpari eĉ unu minuton en la lito kun vi, vi scias tion.
— Kiam vi do skribas tiun tutan malĉastecon?
— Ni simple diru, ke mi certigas, ke la granda kapitalisma korporacio subvencias mian verkadon.
— Tio estas bela maniero diri, ke vi pigri en la oficejo anstataŭ labori. Vi ludas kun fajro, Anne…
— Vi pravas, ĉar ludi kun fajro estas la esenco mem de erotikeco.
