Nuda kaj sur siaj genuoj, Sandrine ripete mergas siajn manojn en la sitelojn da fandanta pistaka glaciaĵo kaj ĵetas tiun glacian kaĉon kontraŭ miajn flankojn, mian bruston kaj mian kolon. Miaj mampintoj gutas, mia T-ĉemizo estas trempita, mia ŝorto estas kovrita de krusto de frosto. Mi baraktas por ĉesigi mian tremadon.
Baldaŭ, la pordosono sonos, kaj la stratkatinoj ekmiaŭos krie, kiel nur stratkatinoj povas. Ŝi stariĝos por premi siajn pezajn, plenajn mamojn kaj febrajn femurojn kontraŭ mian malsatan korpon kiel mildigan balzamon; ŝiaj okuloj retroiros, kaj ŝi enpuŝos sian brulan langon en mian buŝon.
Nuntempe, ŝi fiksrigardas min, kun manoj plenaj de glacio, kun buŝo larĝe malfermita. Ŝia lango estas pantero konsumita de fajro.
