— Kio estas tie? ŝi demandas min, foliumante la skarlatan kajeron.
— La plej bona parto de mi.
— Ĉu vere? Do mi devas amori ĝin.
Ŝi lekas la paĝon kvazaŭ ĝi estus mia piĉo, iom post iom forviŝante ĉion, kion mi skribis, per sia salivo, poste ofertas iometon de sia blua lango al mia buŝo.
